Τα 100 Καλύτερα Βιβλία Παραλίας, Ever

Όπως τα επελεξαν 16.000 ακροατές της Δημόσιας Ραδιοφωνίας των ΗΠΑ (δηλαδή ένα αρκετά διαβασμένο και "αριστερόστροφο"(!?) κοινό)

1. The Harry Potter series, by J.K. Rowling
2. To Kill a Mockingbird, by Harper Lee
3. The Kite Runner, by Khaled Hosseini
4. Bridget Jones's Diary, by Helen Fielding
5. Pride and Prejudice, by Jane Austen
6. Divine Secrets of the Ya-Ya Sisterhood, by Rebecca Wells
7. The Great Gatsby, by F. Scott Fitzgerald
8. The Hitchhiker's Guide to the Galaxy, by Douglas Adams
9. Fried Green Tomatoes at the Whistle Stop Cafe, by Fannie Flagg
10. The Poisonwood Bible, by Barbara Kingsolver
11. The Time Traveler's Wife, by Audrey Niffenegger
12. Life of Pi, by Yann Martel
13. The Joy Luck Club, by Amy Tan
14. The Hobbit, by J.R.R. Tolkien
15. The Catcher in the Rye, by J.D. Salinger
16. Gone with the Wind, by Margaret Mitchell
17. Bel Canto, by Ann Patchett
18. The Lord of the Rings, by J.R.R. Tolkien
19. Middlesex, by Jeffrey Eugenides
20. Water for Elephants, by Sara Gruen
21. The Adventures of Huckleberry Finn, by Mark Twain
22. The Bean Trees, by Barbara Kingsolver
23. The No. 1 Ladies' Detective Agency, by Alexander McCall Smith
24. The World According to Garp, by John Irving
25. Catch-22, by Joseph Heller
26. The Prince of Tides, by Pat Conroy
27. Like Water for Chocolate, by Laura Esquivel
28. The Princess Bride, by William Goldman
29. The Accidental Tourist, by Anne Tyler
30. Twilight, by Stephenie Meyer
31. A Confederacy of Dunces, by John Kennedy Toole
32. East of Eden, by John Steinbeck
33. The Red Tent, by Anita Diamant
34. Beach Music, by Pat Conroy
35. One Hundred Years of Solitude, by Gabriel Garcia Marquez
36. Rebecca, by Daphne Du Maurier
37. Ender's Game, by Orson Scott Card
38. Lonesome Dove, by Larry McMurtry
39. The Thorn Birds, by Colleen McCullough
40. The Amazing Adventures of Kavalier & Clay, by Michael Chabon
41. Pillars of the Earth, by Ken Follett
42. Anna Karenina, by Leo Tolstoy
43. Interview with the Vampire, by Anne Rice
44. Cold Mountain, by Charles Frazier
45. Empire Falls, by Richard Russo
46. Under the Tuscan Sun, by Frances Mayes
47. The Count of Monte Cristo, by Alexandre Dumas
48. Even Cowgirls Get the Blues, by Tom Robbins
49. I Know This Much Is True, by Wally Lamb
50. Murder on the Orient Express, by Agatha Christie
51. Little Women, by Louisa May Alcott
52. The Stand, by Stephen King
53. She's Come Undone, by Wally Lamb
54. Dune, by Frank Herbert
55. The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society, by Mary Ann Shaffer and Annie Barrows
56. Love in the Time of Cholera, by Gabriel Garcia Marquez
57. Alice's Adventures in Wonderland, by Lewis Carroll
58. Lolita, by Vladimir Nabokov
59. The Godfather, by Mario Puzo
60. A Tree Grows in Brooklyn, by Betty Smith
61. Animal Dreams, by Barbara Kingsolver
62. Jaws, by Peter Benchley
63. Good in Bed, by Jennifer Weiner
64. Angle of Repose, by Wallace Stegner
65. Snow Falling on Cedars, by David Guterson
66. The Old Man and the Sea, by Ernest Hemingway
67. The Fountainhead, by Ayn Rand
68. Breakfast of Champions, by Kurt Vonnegut
69. Cat's Cradle, by Kurt Vonnegut
70. The Big Sleep, by Raymond Chandler
71. The Sun Also Rises, by Ernest Hemingway
72. The Hunt for Red October, by Tom Clancy
73. Cold Sassy Tree, by Olive Ann Burns
74. The Lord of the Flies, by William Golding
74. Bonfire of the Vanities, by Tom Wolfe [tie]
76. Wuthering Heights, by Emily Bronte
77. Outlander, by Diana Gabaldon
78. The Shell Seekers, by Rosamunde Pilcher
79. Prodigal Summer, by Barbara Kingsolver
80. Eye of the Needle, by Ken Follett
81. Cannery Row, by John Steinbeck
81. The Pilot's Wife, by Anita Shreve [tie]
83. All the Pretty Horses, by Cormac McCarthy
84. The Girl with the Dragon Tattoo, by Stieg Larsson
85. The Little Prince, by Antoine De Saint-Exupery
86. The Road, by Cormac McCarthy
87. One for the Money, by Janet Evanovich
88. Shogun, by James Clavell
89. Dracula, by Bram Stoker
90. The Unbearable Lightness of Being, by Milan Kundera
91. Presumed Innocent, by Scott Turow
92. Franny and Zooey, by J.D. Salinger
93. The Secret History, by Donna Tartt
94. Dead Until Dark, by Charlaine Harris
95. Summer Sisters, by Judy Blume
96. The Shining, by Stephen King
97. How Stella Got Her Groove Back, by Terry McMillan
98. Lamb, by Christopher Moore
99. Sick Puppy, by Carl Hiaasen
100. Treasure Island, by Robert Louis Stevenson

Λογοτεχνική βραδιά από τις εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα

Οι εκδόσεις «Ελληνικά Γράμματα», ο πολυχώρος «Μεταλλείο» και η συγγραφέας Σόνια Ζαχαράτου παρουσιάζουν το βιβλίο της ΤΡΕΙΣ ΝΥΧΤΕΣ ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ (ΚΑΙ ΜΙΑ ΗΜΕΡΑ) τη Δευτέρα 10 Αυγούστου 2009, στις 9:00 μ.μ., στο «Μεταλλείο» (Λιβάδι Σερίφου)
Για το βιβλίο θα μιλήσουν: Κώστας Αριστόπουλος, σκηνοθέτης και Αθηνά Ραπίτου, δημοσιογράφος
Αποσπάσματα του βιβλίου θα διαβάσουν οι ηθοποιοί: Ειρήνη Ιγγλέση και Μαρία Κουμπάνη.

AΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΤΕ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ!

Μια νέα (απ΄όσο ξέρουμε)προσπάθεια ξεκίνησε από φίλους του βιβλίου: Είναι η κίνηση "ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΚΑΙ ΑΦΗΣΕ ΤΟ - THE MOBILE BOOKS" οι οποίοι μας προτρέπουν στα εξής:

-Κάποια από τα βιβλία που διαβάσαμε να τα διαθέτουμε δωρεάν για να τα διαβάσουν και άλλοι αφήνοντάς τα σε προσβάσιμα σημεία στο κοινό (π.χ. σταθμούς μετρό, λεωφορείων, τρένων, υπηρεσίες, σχολές ακόμη και σε καφετέριες ή οπουδήποτε που δεν θα καταστραφούν.)

-Αν θέλουμε, για να παρακολουθήσουμε την πορεία των βιβλίων, να ενημερώσουμε το: themobilbooks@gmail.com
Πού βρήκαμε ποιο βιβλίο και πότε;
Τις εντυπώσεις μας γι΄αυτό (σύντομη κριτική)
Πού το αφήσαμε.

-Μπορείτε να κάνετε το ίδιο αφήνοντας κάποιο δικό σας βιβλίο. (Ενημερώστε γι΄αυτό στο themobilbooks@gmail.com)

"Απελευθερώστε" λοιπόν τα βιβλία που δεν σας χρειάζονται και αφήστε τα να ταξιδέψουν!

Οι γιορτές του Ενιπέα και της Φολόης 2009

24-25/7, Ηλεία, Οι γιορτές του Ενιπέα και της Φολόης 2009

Π ο λ ι τ ι σ μ ό ς κ α ι π ε ρ ι β ά λ λ ο ν

Από αυτή τη χρονιά τα καλοκαίρια στην ορεινή Ηλεία θα έχουν τις δικές τους γιορτές μουσικής και πολιτισμού, Γιορτές που θα συνδυάζουν το φυσικό περιβάλλον με την ιστορία της περιοχής. Στις Μηλιές Ηλείας Δήμου Φολόης, στο δρόμο Μηλεών – Νεράιδας, όπου είναι οι πηγές του ποταμού Ενιπέα, γνωστές σαν Άβρα, θα πραγματοποιηθούν φέτος οι Γιορτές του Ενιπέα και της Φολόης. Περιοχή με σπάνια φυσική ομορφιά που την ενισχύουν οι αφηγήσεις των ντόπιων για τους νερόμυλους της Άβρας, τις νεροτριβές αλλά και τις… νεράιδες.
Ο Ενιπέας κατά τη μυθολογία ήταν ωραιότατος ποτάμιος θεός, που τον ερωτεύθηκε η Τυρώ, κόρη του βασιλιά της Ήλιδας, Σαλμωνέα. Αυτός όμως δεν ανταποκρίθηκε στον έρωτά της, έτσι λοιπόν βρήκε την ευκαιρία ο Ποσειδώνας που ήταν ερωτευμένος μαζί της και παίρνοντας την όψη του Ενιπέα την έκανε δική του στις εκβολές του ποταμού. (Όμηρος: Οδύσσεια λ - 235) . Ακόμη και σήμερα οι τοπικοί μύθοι μιλούν για τον Ενιπέα, έναν ωραίο άνδρα να λούζεται στα νερά του ποταμού.
Στο οροπέδιο Φολόη υπάρχει ένα από τα μεγαλύτερα και σπανιότερα δάση, μοναδικό στα Βαλκάνια όπου κυριαρχεί η ευθύκορμη βελανιδιά (δρυς), την οποία ο λαός της περιοχής ονόμασε Κάπελη, που σημαίνει πυκνό δάσος . Το δρυοδάσος της Φολόης, μυθικός τόπος κατοικίας των Κενταύρων, πήρε το όνομά του από τον Κένταυρο Φόλο. Σύμφωνα με την μυθολογία (Απολλόδωρος: Βιβλιοθήκη Β΄) ο Ηρακλής περνώντας από τη Φολόη για να πιάσει τον Ερυμάνθιο κάπρο, φιλοξενήθηκε από τον Κένταυρο Φόλο ο οποίος του προσέφερε κρασί που πήρε από το κοινό πιθάρι των Κενταύρων.
Οι Γιορτές του Ενιπέα και τις Φολόης θα προσπαθήσουν να βρούμε όλα αυτά τα κρυφά δρομάκια της φύσης που μας οδηγούν μέσα της, στις σπηλιές της, στους ίσκιους της, στους μύλους της αλλά και στα κρυφά δρομάκια της ψυχής και της μνήμης μας. Να σταθούμε ενάντια στις οποιεσδήποτε αυθαιρεσίες της εξουσίας, δημόσιας και ιδιωτικής, που κακοποιούν και σκοτώνουν αυτό που η φύση με την πανάρχαια της υπομονή μας έδωσε.
Σκοπός αυτής της προσπάθειας, που διοργανώνει το μουσικό περιοδικό Μετρονόμος, είναι να φέρει στο προσκήνιο τον πολιτισμό του ανθρώπου στην παραγωγή, στη ζωή, στην έκφρασή του, ότι απέμεινε δηλαδή, αν απέμεινε, μετά από τη λεηλασία που υπέστησαν, το διασυρμό και την σπατάλη, από μια σύγχρονη, παχουλή και αναιδή πολιτιστική κατάσταση που ορίζει την υπερβολή και την πρόσθεση ως προϋπόθεση ύπαρξης οποιασδήποτε εκφραστικής προσπάθειας.

Τα Νερά και οι Νεράϊδες είναι για φέτος η βασική ιδέα που γύρω της θα πραγματοποιηθούν Οι γιορτές του Ενιπέα και της Φολόης. Την Παρασκευή 24 Ιουλίου οι γιορτές θα είναι αφιερωμένες στα Νερά και το Σάββατο στις 25 Ιουλίου στις Νεράιδες. Αφηγήσεις, μικρά δρώμενα , εικόνες και ζωγραφιές από ανθρώπους του τόπου θα συνθέσουν αυτή την προσπάθεια. Στο τέλος κάθε βραδιάς θα ακολουθήσει μουσική παράσταση από δύο «νεράιδες» του σύγχρονου τραγουδιού μας, που αντιστοιχούν με τη θεματική των γιορτών: Την κυρία Σοφία Παπάζογλου πλαισιομένη από τους μουσικούς Ντάσο Κούρτι, ακορντεόν και Βασίλη Κετεντζόγλου, κιθάρα και την κυρία Λιζέτα Καλημέρη με τους Μουσικώς Χύμα

ΠΑΙΔΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Από την Ελένη Σαραντίτη

Βιβλία για την προσχολική και πρωτοσχολική ηλικία

**Μπριγκίττε Βένινγκερ(Ανθολόγηση)
28 ιστορίες για καληνύχτα
απόδοση: Ιωάννα Μεϊτάνη
εικονογράφηση: Εύα Θάρλετ
εκδ. Πατάκη, σελ. 128, πολύχρ., δεμ., 15,90 ευρώ

Ο γερο-αρκούδος είδε το φεγγάρι στον ουρανό και το πέρασε για κηρήθρα. Τη λαχτάρησε. Κοιτώντας όμως ψηλά είδε κάτι φωτεινό να πλησιάζει κι έπειτα να προσγειώνεται δίπλα του· ένα παιδάκι με ένα αστέρι στο σκουφί. «Εγώ είμαι ο Αρκούδος» είπε στον νεοφερμένο και υποκλίθηκε. «Εσύ μήπως είσαι σερίφης του ουρανού;». Το παιδάκι όμως ήταν μαθητευόμενος φύλακας-άγγελος. Προπονήσεις στις πτήσεις, γλώσσα αγγελική κ.λπ. δύσκολα. Παιδί και Αρκούδος έγιναν φίλοι και συμφώνησαν να συναντιούνται κάθε βράδυ και να φέρνουν εναλλάξ από μια καλή, σύντομη ιστορία. Ετσι απολαμβάνουμε κι εμείς τις είκοσι οκτώ ιστοριούλες, η μια ωραιότερη από την άλλη, με ήρωες ανθρώπους ή ζώα, με δέντρα και παιχνίδια, απλές, χαρούμενες, αστείες, γραμμένες από δεκατρείς γνωστούς (ξένους) συγγραφείς. Τις ιστορίες εικονογράφησε μοναδικά η σπουδαία Εύα Θάρλετ.

**Kate Bernheimer
Το κορίτσι με τα κουρδιστά όνειρα
μτφρ.: Ευγενία Κολυδά
εικονογράφηση: Nicoletta Ceccoli
εκδ. Μοντέρνοι Καιροί, σελ. 44, πολύχρ., δεμ., 9,90 ευρώ

Να πούμε εξαρχής ότι οι ζωγραφιές της Nicoletta Ceccoli, γνωστής από την πάντοτε ποιοτική δουλειά της, εδώ είναι πανέμορφες. Αισθητικές και απολαυστικές. Αλλά ολόκληρο το βιβλίο είναι ξεχωριστό, παραπέμπει στα ωραία, αξέχαστα παιδικά όνειρα.Στο Μουσείο Παιχνιδιών υπάρχει ένα κάστρο. Μες στο κάστρο βρίσκεται μια όμορφη μικρούλα. Με πρόσωπο λαμπερό, φίνο σαν πορσελάνη. Τα παιδιά σταματούν να θαυμάσουν την κούκλα κι αυτή παύει να στενοχωριέται. Λαχταρά τη συντροφιά. Και συνεχώς κοιτάζει τα παιδιά. Αν και το κάστρο της είναι θαυμάσιο και την περιβάλλουν ωραία πράγματα, αν και αγαπά τη μουσική, τα βράδια, όταν το μουσείο κλείνει, μελαγχολεί. Γι' αυτό προσπαθεί να βρει μια φίλη· ή έστω τη φωτογραφία μιας φίλης. Απευθύνεται στα παιδιά και ονειρεύεται επισκέψεις και φωτογραφίες με αφιερώσεις...Ευαίσθητο και ποιητικό.

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ

Kρύβονται στο σακβουαγιάζ. Ξεκουράζονται στην άμμο, υγραίνονται από τα βρεγμένα δάχτυλα, αλλάζουν υφή από την αλμύρα και κρατούν για πάντα τη μυρωδιά του αντηλιακού.
Kαι όμως, δεν φθείρονται. Aντίθετα, φωλιάζουν στις καλοκαιρινές μας αναμνήσεις! Γιατί έτσι είναι τα βιβλία.
Συνταξιδιώτες, φίλοι, συντροφιά, συνοδοιπόροι στα πιο όμορφα ταξίδια!

Κλέλια Γιαρίμογλου

Ευπώλητα, βιβλιοφιλία και διάρκεια

Του ΒΑΣΙΛΗ ΡΟΥΒΑΛΗ

Το φαινόμενο είναι παλιό κι επανερχόμενο στον εκδοτικό χώρο· ωστόσο παραμένει δυσερμήνευτο ή κάποτε παρεξηγήσιμο: τα ευπώλητα (μπεστ σέλερ) είναι προσδοκία, επιθυμητή-εφικτή συγκυρία ή ακόμη «βαρόμετρο» στην αλυσίδα εκδότης-συγγραφέας-αναγνώστης.
Και σύμφωνα με την αγορά, τα βιβλία με ενδιαφέρον, δηλαδή εκείνα τα οποία διαθέτουν υψηλό ποιοτικό επίπεδο συγγραφής, κριτική αποδοχή αλλά και εμπορική προβολή, διαγράφουν σταθερή κυκλοφοριακή πορεία και αναλόγως κρίνονται επιτυχημένα. Πόσο όμως επηρεάζει η λογική των ευπωλήτων, της λίστας που κυκλοφορεί με βάση τον αριθμό πωλούμενων αντιτύπων ανά βδομάδα ή μήνα, την καταξίωση ενός συγγραφέα και την αποτίμηση του έργου του; Πώς προσδίδεται κύρος στους καταλόγους ευπωλήτων όταν η αξιολόγηση των πωλήσεων είναι αποσπασματική, περιορισμένη και κάποτε αυθαίρετη; Ενισχύεται ή όχι η βιβλιοφιλία από την «κούρσα» των ευπωλήτων; Ο προβληματισμός γύρω από το φαινόμενο ξεκινάει από το γεγονός ότι η βιβλιοαγορά κατακλύζεται από εκατοντάδες τίτλους κάθε θεματικής. Αφενός, επηρεάζεται η επιλογή των τίτλων που τοποθετούνται στις προθήκες των βιβλιοπωλείων με αποτέλεσμα την προσαρμογή των αγοραστικών επιλογών βάσει αυτής της λογικής. Αφετέρου, ενίοτε και κατά περίπτωση, οι εκδότες επιδίδονται στην αναζήτηση ευπωλήτων συντηρώντας το φαύλο κύκλο οικονομικής επιβίωσης και επίδειξης εκδοτικής ισχύος. Ποιος αριθμός πωλήσεων αποτελεί όριο για να θεωρηθεί ευπώλητο κάποιο βιβλίο από τον εκδότη του;

Η Αννα Πατάκη εξηγεί ότι, τουλάχιστον στην περίπτωση των εκδόσεων «Πατάκης», εξαρτάται από την κατηγορία του βιβλίου. «Κι αυτό, βέβαια, είναι θέμα εκτίμησης. Πολύ γενικά θα έλεγα ότι στην Ελλάδα σήμερα ένα δοκίμιο που πουλάει πάνω από 3.000 αντίτυπα είναι ευπώλητο, όπως αντιστοίχως ευπώλητο, είναι ένα μυθιστόρημα που πουλάει πάνω από 10.000...».

Ευπώλητο και ποιότητα.

«Δεν μπορείς να φτιάξεις ευπώλητα», λέει ευθέως ο Θανάσης Καστανιώτης.

Τα αναγνωρίσιμα βιβλία, τα εμπορικά, επιτυχημένα, προτιμώμενα από το αναγνωστικό κοινό παραμένουν μυστήριο. «Τα ευπώλητα, έχουν σχέση με τη διάδοση ενός βιβλίου από στόμα σε στόμα», συμπληρώνει.

Εμπειρος εκδότης κι ο Θανάσης Ψυχογιός, αναρωτιέται εύλογα: «Βρίσκομαι στο χώρο 33 χρόνια, αλλά ακόμη αναζητώ τη συνταγή των μπεστ σέλερ». Θυμίζει τη μεγάλη εκδοτική επιτυχία βιβλίων του καταλόγου του όπως το «Αρωμα» του Πατρίκ Ζισκίντ ή πιο πρόσφατα το περιώνυμο «Χάρι Πότερ» της Τζόαν Ρόουλινγκ. Δίνει μια απάντηση στο ερώτημα: «Χρειάζεται το βιβλίο να είναι ποιοτικό και συνάμα εύληπτο, να μαγνητίζει η ροή της γραφής του. Επίσης, εάν ο συγγραφέας είναι γνωστός, εάν το βιβλίο έχει βραβευθεί, εάν η έκδοση πραγματοποιηθεί την κατάλληλη στιγμή...».

Οσον αφορά την προσφερόμενη ποιότητα των ευπωλήτων, ο Θ. Καστανιώτης διατηρεί αμφιβολίες, αφού «κρίνοντας από τις πωλήσεις της Ζυράννας Ζατέλλη και του Παύλου Μάτεσι, ναι, συμβαδίζουν με την ποιότητα. Δεν είναι όμως ο κανόνας διότι η υψηλή λογοτεχνία δεν γίνεται συνήθως ευπώλητη. Ας μην ξεχνάμε ότι η Ελλάδα είναι μικρή αγορά, με μικρή αναγνωσιμότητα και υποδομές».

Αλλο τόσο ο Αρης Μαραγκόπουλος, υπεύθυνος λογοτεχνίας στα «Ελληνικά Γράμματα», κάνει λόγο για «ευπώλητα βιβλία που μπορεί θαυμάσια να είναι αξιόλογα. Τα παραδείγματα είναι πολλά και γνωστά, οι καλές πωλήσεις δεν συνιστούν αφ' εαυτών μειονέκτημα ως προς τη λογοτεχνικότητα. Αλλά προσοχή! Δεν συνιστούν από μόνες τους και αξία. Η αξία χρήσης ενός λογοτεχνικού βιβλίου αποδεικνύεται μόνο στο χρόνο, ουδέποτε στον όποιο καιρό των πωλήσεών του».Σ' αυτό το σημείο παρεμβαίνει η συγγραφέας Μάιρα Παπαθανασοπούλου. Η εντυπωσιακή επιτυχία του μυθιστορήματός της «Ο Ιούδας φιλούσε υπέροχα» δημιούργησε προηγούμενο στην εκδοτική αγορά και προκλητική εκκίνηση μεταξύ των λογοτεχνών. Το διακρίνει άμεσα: «Το αντελήφθην καθυστερημένα. Αλλά το θεωρώ λογικό γιατί οι εκδοτικοί οίκοι κινούνται εν πολλοίς με εμπορικά κίνητρα. Είναι βεβαίως λυπηρό γιατί άθελά μου ευθύνομαι σε μεγάλο βαθμό για τη διατάραξη της συγγραφικής παραγωγής. Νιώθω όμως ότι τα πράγματα επέστρεψαν στις αρχικές τους διαστάσεις. Αλλωστε ο στίβος είναι εκεί και εμείς οι συγγραφείς δοκιμαζόμαστε με βάση το πιο αδιασάλευτο κριτήριο: το αναγνωστικό κοινό». Αμφίβολη λογοτεχνικότητα.

Υπερθεματίζοντας ο Νώντας Παπαγεωργίου, από το «Μεταίχμιο», χαρακτηρίζει «ρούχα μαζί που πλύθηκαν κι έχουν γίνει ροζ» όλα εκείνα τα αμφίβολης λογοτεχνικότητας μυθιστορήματα που κατακλύζουν την αγορά και για αδιευκρίνιστους λόγους βρίσκουν απήχηση στο αναγνωστικό κοινό. «Δεν πρέπει να παραγνωρίζεται το κοινό και οι συνήθειές του», συμπληρώνει. «Για παράδειγμα, τα βιβλία τσέπης που κυκλοφορεί το "Μεταίχμιο" είναι αντανάκλαση της καλής πορείας μερικών τίτλων που προσφέρουμε σε πολύ χαμηλές τιμές και σε μικρό σχήμα. Ωστόσο, στην ευπώλητη λογική συνηγορούν ο συγγραφέας και το θέμα του βιβλίου, η συγκυρία και ο τρόπος προώθησής του».

Ο Θ. Ψυχογιός συμπληρώνει το σκεπτικό μιλώντας για «target group»: «Παρατηρώ ότι μερικές φορές τα ποιοτικά βιβλία δεν έχουν απήχηση. Αυτό συμβαίνει επειδή οι συγγραφείς δεν έχουν στοχεύσει σωστά το κοινό ή, σπανιότερα, επειδή ενδιαφέρονται για μια μικρή ομάδα αναγνωστών που τους καταλαβαίνει, και όχι το ευρύ κοινό. Το σίγουρο είναι ότι όλοι φιλοδοξούν να κοινωνήσουν τις σκέψεις και τις ιδέες τους σε όσο το δυνατό περισσότερους αποδέκτες».

Συμφωνεί μαζί του ο Σάμης Γαβριηλίδης. «Δεν στηρίζεται η εκδοτική στρατηγική μόνο στον ευπώλητο συγγραφέα. Γίνονται πιο εύκολα οι επιλογές αλλά και οι εκδοτικές κινήσεις για την αναζήτηση νέων ευπώλητων τίτλων», λέει. Ωστόσο, κατά τη γνώμη του και δεδομένου ότι στον κατάλογο του οίκου του διαθέτει τον διεθνώς επιτυχημένο μυθιστοριογράφο Πέτρο Μάρκαρη, οι ευπώλητοι συγγραφείς έχουν μία ακόμη επικουρική ιδιότητα: «Στηρίζουν ένα μικρό εκδοτικό οίκο. Δεν αναφέρομαι μόνο στον όγκο των πωλήσεων αλλά και στη δυνατότητα να εισέρχεσαι σε χώρους πωλήσεων που σε άλλη περίπτωση είναι δυσπρόσιτοι». Γνώμονας η διάρκεια

Είναι λοιπόν αυτοσκοπός η εμπορική διάσταση της επιλογής βιβλίων για κυκλοφορία; «Επίπονη προσπάθεια» χαρακτηρίζει ο Θ. Καστανιώτης την επιλογή της «μπεστσελερίστικης-ευκαιριακής λογοτεχνίας. Προτιμώ τα βιβλία που θα έχουν βάθος χρόνου και ίσως γίνουν τα επόμενα κλασικά αριστουργήματα της λογοτεχνίας. Αυτός πρέπει να είναι ο γνώμονας».

Η Αννα Πατάκη αναφέρεται «σε αυτό που λέμε συχνά "συνταγή", στην προσπάθεια να μιμηθεί κανείς κάτι επιτυχημένο. Η εμπορικότητα ούτε συμβαδίζει υποχρεωτικά, βεβαίως, ούτε είναι και ασυμβίβαστη με τη λογοτεχνικότητα».

Για τις εκδόσεις «Ψυχογιός» τα ευπώλητα είναι απαραίτητα καθώς «πρέπει να είμαστε κερδοφόροι. Εκτός από παραγωγοί πνευματικών προϊόντων, έχουμε εμπορικές επιχειρήσεις που λειτουργούν σε άκρως ανταγωνιστικό περιβάλλον. Από τα εκατό εκδιδόμενα βιβλία, τα δέκα είναι ευπώλητα, τα εξήντα έχουν σχετικά θετικά αποτελέσματα και τα υπόλοιπα χρηματοδοτούνται από τα πρώτα. Πώς μπορούμε να υπάρξουμε χωρίς ευπώλητα;».Υποτίθεται ότι οι κατάλογοι ευπωλήτων αποτυπώνουν τις αγοραστικές τάσεις του αναγνωστικού κοινού, τις επιλογές, τις προτιμήσεις του. Εστω κι αν αυτά τα στοιχεία δεν διατίθενται επίσημα λόγω της ανυπαρξίας ενός έγκριτου συστήματος καταμέτρησης για εκδότες και βιβλιοπώλες, τα ευπώλητα επηρεάζουν τη λειτουργία της βιβλιοαγοράς. «Μπορεί να παρουσιάζουν πολύ λίγο ενδιαφέρον οι κατάλογοι ευπωλήτων ως προς την αλήθεια τους, κι αυτό είναι σίγουρο, έχει όμως ενδιαφέρον ως κοινωνιολογικό φαινόμενο», παρατηρεί η Αννα Πατάκη. «Δεν είναι αξιόπιστες οι λίστες γιατί είναι κατά προσέγγιση και παρουσιάζουν πολλά κενά ή λάθη». Αυτές οι λίστες, ως είδος διαφήμισης, δεν ωφελούν το βιβλίο σύμφωνα με τον Σ. Γαβριηλίδη, αφού «είναι προτιμότερο ν' αναδεικνύονται οι αρετές ενός βιβλίου και επομένως με αυτό τον τρόπο να προσεγγίζεται το ευρύτερο κοινό. Τότε ανοίγουν οι πόρτες, τα σημεία πώλησης δηλαδή, η αναγνωρισιμότητα του εκδοτικού οίκου». Ο Α. Μαραγκόπουλος επιμένει ότι η μέτρηση των ευπωλήτων είναι ένας στατιστικός δείκτης: «Παρ' όλες τις ενστάσεις για την αξιοπιστία του, ανταποκρίνεται σε υπαρκτές ανάγκες της αγοράς του βιβλίου. Ενστάσεις υπάρχουν πάντα, ακόμα και για την αξιοπιστία των γραφομένων στις εφημερίδες κριτικών, ωστόσο ούτε ζητεί κανείς την κατάργησή τους ούτε παύουν να παίζουν τον (όποιο) ρόλο τους στην εκτίμηση και αγορά των βιβλίων».
ΑΠΟ ΤΗΝ "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ"

Ο ΡΙΤΣΟΣ ΕΞΩ ΑΠΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΜΑΝΔΥΕΣ

ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΗ ΙΩΑΝΝΙΔΗ ΑΠΟ ΤΗΝ "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ"

Είναι ζήτημα αν η συμπλήρωση εκατό χρόνων από τη γέννηση του Γιάννη Ρίτσου θα οδηγήσει σε μια γενικότερη θεωρητική επανεξέταση του έργου του.

Η πρωτοβουλία πάντως του Γιώργου Λούκου να αναθέσει στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών την τριλογική παρουσίαση κειμένων της «Τέταρτης Διάστασης» σε τρεις δόκιμους καλλιτέχνες έδωσε από μόνη της το έναυσμα για την επανεκτίμηση του ποιητή, από τη μεριά τουλάχιστον του θεάτρου.

Είναι γεγονός ότι η σημασία του Ρίτσου καθορίστηκε εν πολλοίς από τη συσχέτιση του δημιουργού με το αριστερό κίνημα της χώρας μας. Το θέατρο από την άλλη φάνηκε απέναντί του περισσότερο ανοικτό: ανακάλυψε εξαρχής στα ποιήματά του μια κρυφή ή κρυμμένη ευαισθησία, που ανάσαινε πίσω από το όποιο σιδηρούν προπέτασμα τοποθετούσε η πολιτική στράτευση. Μορφές που ανασύρονταν από την έμπνευση του Ρίτσου πρόδιδαν νέες διαστάσεις, εκτός των καθορισμένων στην ποίησή του. Και μονολογικά του κείμενα έθεταν ενώπιον των ηθοποιών την άρρητη σκηνική τους ανάγκη, σαν ανολοκλήρωτα στοιχεία ενός λόγου που ζητούσε να βρει επί σκηνής κοινωνία και εξομολόγηση. Θα έλεγε κανείς πως ό,τι έχανε ο Ρίτσος σε ποιητική οικονομία, το κέρδιζε σε δραματική αναγκαιότητα.

Το ειρωνικό ωστόσο είναι ότι η ίδια η σκηνή αρνήθηκε επίμονα την πρόσβαση στο κατεξοχήν θεατρικό έργο του ποιητή, που δεν είναι ούτε λίγο ούτε ασήμαντο. Αυτό συνέβη προφανώς γιατί το θέατρό μας έθεσε εξαρχής τον Ρίτσο σαν αίτημα παρά σαν θέση του: το ύφος του ήταν πρόβλημα που έπρεπε να τεθεί και να επιλυθεί, και οι μορφές του φορείς μιας πρωταρχικής όσο και ανεπεξέργαστης (και γι' αυτό γοητευτικότατης) ύλης.

Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη στη «Φαίδρα», σε σκηνοθεσία Δημήτρη Λιγνάδη Αν επιμένω σε αυτό, είναι γιατί οι παραστάσεις που είδαμε στο Φεστιβάλ φανερώθηκαν για μια ακόμη φορά σαν πρόταση πάνω στη μεταφορά του Ρίτσου στη σκηνή και την εποχή μας. Επεξηγώ: και στις τρεις παραστάσεις κύριο θέμα πίσω από το ανέβασμα υπήρξε ο ίδιος ο Ρίτσος, η συνομιλία του με τη σκηνή, καθώς και η ανάγκη της τελευταίας να επεκταθεί ώστε να συμπεριλάβει αυτή τη συνομιλία. Ευτύχημα ασφαλώς για κάθε φεστιβαλικού τύπου περιπέτεια.

Το δεύτερο που θα έπρεπε να παρατηρήσουμε είναι η αμηχανία που διακρίνει κανείς τελευταία απέναντι σε αυτό που αποτελούσε κάποτε τη βασική παράμετρο ανάγνωσης του Ρίτσου. Εννοώ την πολιτική και κομματική του ταυτότητα. Στο κέντρο βρίσκονται και εξετάζονται απόκρυφα στοιχεία της ποίησής του, που στις μέρες μας μοιάζουν περισσότερο εύληπτα (ναι, περισσότερο εύληπτα) και ίσως περισσότερο αποδεκτά: Είναι άραγε περισσότερο γοητευτική σήμερα η ποίηση ενός «αμφι-ερωτικού» από την ποίηση ενός κομμουνιστή; Παραξενεύομαι πολύ με ένα τέτοιου είδους ντεκαπάζ. Πέρα τού να αποχρωματίζει ιδεολογικά τον Ρίτσο, ακόμα χειρότερα, του αφαιρεί τον βαθύ ερωτισμό του: τον έρωτά του για την ουτοπία και τον άνθρωπο.

Προσωπικά διακρίνω και στους τρεις μονολόγους τη διάθεση του Ρίτσου να αγγίξει σκιές που αφήνει πίσω του το φως μιας εποχής που ανατέλλει: Σώματα νικημένα, δείγματα παρακμής, που ο ποιητής αγγίζει με στοργή, κάποια νοσταλγία και γενναία επίγνωση της ιστορικής εξόδου. Χωρίς αυτή την παρατήρηση υπάρχει ο κίνδυνος να εμβαπτίζουμε την ποίησή του σε μια μελαγχολική, καβαφικού ύφους, ανάγνωση. Ο τόνος όμως δεν είναι πάντα ο χαμηλόφωνος τόνος τού εν κρυπτώ ομιλούντος. Ακόμα και στη «Σονάτα του Σεληνόφωτος» η μορφή της γυναίκας που μένει πίσω, ξεχασμένη από τα νιάτα της προόδου και της εξωστρέφειας, δεν είναι τόσο χλομή όπως μας τη φανέρωσε η Ρούλα Πατεράκη: ακούγονται στο βάθος στοιχεία της ηθογραφίας, αναβλύζει κατά τόπους μια ζωτικότητα, ενέργεια που δεν πρέπει να πάει χαμένη. Η ηθοποιός αντιθέτως διάλεξε για την απόδοσή της τον τόνο της ηττοπάθειας, της συγκρατημένης απόγνωσης. Καλή ερμηνεία, όπως πάντα, θεατρικά όμως υποτονική, χωρίς ιδιαίτερη τόλμη ή φαντασία.

Ο Ακύλλας Καραζήσης στο «Οταν έρχεται ο ξένος», που σκηνοθέτησε και συμπρωταγωνιστεί, ο Βίκτωρας Αρδίττης Πιο άγρια και παρακινδυνευμένη η «Φαίδρα» του Δημήτρη Λιγνάδη, με την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη στον κεντρικό ρόλο, μετακινήθηκε εμφατικά προς το θέατρο, παίζοντας με το ρίσκο της υπερβολής. Δυσκολεύομαι να βρω στοιχείο του κειμένου που να μην έγινε απτό επί σκηνής, από τα ρούχα που αναφέρει κάποια στιγμή η Φαίδρα και τα οποία έγιναν στοίβα με αποφόρια και από τον ρωμαλέο Ιππόλυτο που επιδόθηκε σε γυμναστικές και γυμνικές επιδείξεις. Με μια επίδειξη αυτοναφοράς, τυπική στον μεταμοντερνισμό, στον ρόλο της Φαίδρας τοποθετήθηκε ο ίδιος ο ποιητής να διεκδικεί (εις μάτην;) τον Ιππόλυτο της χαράς και της νιότης. Υπάρχει ωστόσο στην παράσταση μια κάποια αμηχανία, η αίσθηση ότι ο σκηνοθέτης δεν πείστηκε πρώτα ο ίδιος από τον Ρίτσο και αδυνατεί έτσι να πείσει τους άλλους. Η Καραμπέτη όπως πάντα δοσμένη στην παράσταση, η Φαίδρα της όμως οδηγήθηκε σε μια αταίριαστη εξαλλοσύνη. Με δυο λόγια, η παράσταση απέφυγε το ένα άκρο για να καταλήξει στο άλλο.

Τελευταία έρχεται μια παράσταση-επερώτηση πάνω στον Ρίτσο και την ποιητική του, διατυπωμένη στον πληθυντικό τού «εμείς» και της χορικότητας, από τον Βίκτωρα Αρδίττη και τον Ακύλλα Καραζήση. Το «Οταν έρχεται ο ξένος» μετατρέπει το συλλογικό αίσθημα ακινησίας σε ελπίδα, που γίνεται περισσότερο ζωντανή με την αναγγελία της προόδου. Σαν άξιος μαθητής του Βιτέζ, ο Αρδίττης σπάει τη σκηνή σε διαφορετικής κλίμακας πραγματώσεις του αληθινού, ένα τραπέζι, ένα κείμενο, και πιο εκεί μια πραγματική ελιά φυτεμένη στη σκηνή. Δίνει μια ανάγνωση-αναζήτηση στο πλαίσιο της απορίας που εκλύει πάντα ένα κείμενο αινιγματικό και προφητικό. Στο τέλος η ίδια μένει μετέωρη, αλλά αυτό ίσως είναι και το όλο ζήτημα: η απόπειρα του Ρίτσου μένει πράγματι στο κενό της ιστορίας, ανάμεσα σε ένα παρελθόν πολλαπλό και σε ένα, μόνο, μέλλον.

"ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΤΕ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ"

Μια νέα (απ΄όσο ξέρουμε)προσπάθεια ξεκίνησε από φίλους του βιβλίου: Είναι η κίνηση "ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΚΑΙ ΑΦΗΣΕ ΤΟ - THE MOBILE BOOKS" οι οποίοι μας προτρέπουν στα εξής:

-Κάποια από τα βιβλία που διαβάσαμε να τα διαθέτουμε δωρεάν για να τα διαβάσουν και άλλοι αφήνοντάς τα σε προσβάσιμα σημεία στο κοινό (π.χ. σταθμούς μετρό, λεωφορείων, τρένων, υπηρεσίες, σχολές ακόμη και σε καφετέριες ή οπουδήποτε που δεν θα καταστραφούν.)

-Αν θέλουμε, για να παρακολουθήσουμε την πορεία των βιβλίων, να ενημερώσουμε το: themobilbooks@gmail.com
Πού βρήκαμε ποιο βιβλίο και πότε;
Τις εντυπώσεις μας γι΄αυτό (σύντομη κριτική)
Πού το αφήσαμε.

-Μπορείτε να κάνετε το ίδιο αφήνοντας κάποιο δικό σας βιβλίο. (Ενημερώστε γι΄αυτό στο themobilbooks@gmail.com)

"Απελευθερώστε" λοιπόν τα βιβλία που δεν σας χρειάζονται και αφήστε τα να ταξιδέψουν!

ΑΡΧΙΣΕ Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΩΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙΩΝ ΣΤΗΝ ΚΕΑ

Για έβδομη συνεχή χρονιά θα πραγματοποιηθεί στην Κέα η Γιορτή Παραμυθιών με θέμα: «Παραμύθια Αγάπης και Έρωτα». Οι εκδηλώσεις θα ξεκινήσουν με τα προεόρτια 4 και 5 Ιουλίου και θα ολοκληρωθούν στο διάστημα 6 με 12 Ιουλίου.
Η Γιορτή Διοργανώνεται από το Κέντρο Μελέτης και Διάδοσης Μύθων και Παραμυθιών υπό την αιγίδα και την στήριξη του Δήμου Κέας. Για πρώτη φορά φέτος θα τελεί και υπό την αιγίδα του Μουσείου Ελληνικής Λαϊκής Τέχνης. Σημαντική συμμετοχή στην φετινή γιορτή είναι και αυτή του “Εργαστηρίου Νέων Τεχνολογιών στην Επικοινωνία, την Εκπαίδευση και τα ΜΜΕ Πανεπιστημίου Αθηνών” το οποίο θα συνδιοργανώσει με το “Κέντρο” την ημέρα του «Ψηφιακού Παραμυθιού».

Για περισσότερες πληροφορίες δείτε:

http://www.e-mythos.eu/gr/

Από:librofan